Popcornfor2's Community -> **Love Shot!... วุ่นนักรักช็อตเด็ด!!**

Welcome Guest ( Log In | Register )

Popcornfor2's Community > KNOWLEDGE SECTION > นิยายบนโลกไซเบอร์ (FanFix )

3 Pages 1 2 3 >

Outline · [ Standard ] · Linear+

**Love Shot!... วุ่นนักรักช็อตเด็ด!!**, ประกาศจาก S.U. Freshy P.3

Track this topic | Email this topic | Print this topic

Little_princess	Dec 10 2006, 05:54 PM Post #1
~태화의 창내~ Group: Members Posts: 16,667 Joined: 9-April 06 From: เอ็นดูเด็ก (ปู้จาย >0<) Member No.: 23,877	เอาอีกเรื่องนึงมาลงนะคะ แนะนำตัวละครค่า Chapter 1 : นักเรียนใหม่ Chapter 2 : สมาชิกชมรมถ่ายภาพ Chapter 3 : พนัน Chapter 4 : Mousy Pen Chapter 5 : แผนดัดหลัง อย่าลืมติดตามด้วยนะคะ แล้วก้อฝากอีกเรื่องด้วยค่ะ... The Act Of God

Little_princess	Dec 10 2006, 06:17 PM Post #2
~태화의 창내~ Group: Members Posts: 16,667 Joined: 9-April 06 From: เอ็นดูเด็ก (ปู้จาย >0<) Member No.: 23,877	Character~** ชื่อ : ไอ มิลิเซนต์ ผม : ดำ ยาว ตา : น้ำตาล เกรด : 11 ห้อง : B ชมรม : ถ่ายภาพ อุปนิสัย : นิ่งๆ เรียบร้อย งานอดิเรก : ถ่ายภาพ อ่านหนังสือ ชื่อ : เลนน่า แอนเดอสัน ผม : น้ำตาลอ่อน ยาวประบ่า ตา : น้ำตาลอ่อน เกรด : 11 ห้อง : B ชมรม : นิตยสาร อุปนิสัย : แก่นๆ ซุ่มซ่าม งานอดิเรก : แต่งบทความ ชื่อ : เมลนี่ คริสตี้ ผม : บลอนเป็นลอน ตา : ฟ้าอมเขียว เกรด : 12 ห้อง : B ชมรม : ถ่ายภาพ (คนนี้เปนผู้จัดการชมรม) อุปนิสัย : สาวมั่นช่างจัดการ งานอดิเรก : แต่งคอมพิวเตอร์กราฟฟิก ต่อไปจะแนะนำฝ่ายชายบ้างนะคะ... ชื่อ : หลุยส์ ริชชี่แมน ผม : บลอน ตา : ฟ้าสดใส เกรด : 11 ห้อง : A ชมรม : ถ่ายภาพ (คนนี้เปนรองประธาน) อุปนิสัย : กวนๆ ปากเสีย งานอดิเรก : หาเรื่องชาวบ้าน ชื่อ : อลัน เคซี ผม : ดำ ตา : เขียวมรกต เกรด : 11 ห้อง : A ชมรม : ถ่ายภาพ (เปนประธานชมรมซะด้วย) อุปนิสัย : เงียบ ขรึม ประมาณสุภาพบุรุษหมายเลข 1 งานอดิเรก : ถ่ายภาพ ชื่อ : ไมค์ ควีเรส ผม : น้ำตาล-บลอน ตา : ฟ้า เกรด : 10 ห้อง : A ชมรม : ถ่ายภาพ อุปนิสัย : สุภาพ อบอุ่น งานอดิเรก : ช่วยเหลือรุ่นพี่(โดยเฉพาะนางเอกของเรา) ชื่อ : จอห์น ควีเรส (พี่ชายของไมค์) ผม : สีน้ำตาล ตา : น้ำตาลแดง เกรด : 12 ห้อง : A (มีตำแหน่งเปนถึงประธานนักเรียน!) ชมรม : ยูโด อุปนิสัย : เจ้าชู้นิดๆ พี่ชายที่แสนดี(รึป่าว?) งานอดิเรก : แกล้งน้องชาย ตัวละครเด่นๆก็มีเท่านี้แหละค่ะ อย่าลืมช่วยติดตามกันด้วยนะคะ

~~!!..Destiny..!!~~	Dec 10 2006, 06:20 PM Post #3
.. GNITHGIF TROPPUS .. Group: Members Posts: 24,019 Joined: 7-March 06 From: - --Memento of ours Member No.: 19,924	ออนนี่คะนุ่นไม่เห็นรูปตาไมค์เลยค่ะ ........ อ๊ายยยยยตัวการ์ตูนแคนดี้ดอลน่ารักมากเลย ชอบๆๆ

nanamiz	Dec 10 2006, 06:22 PM Post #4
:: มิคก๊ะแค่หลงชั่วคราวน๊ะยุน 5 5 อย่าเพิ่งหึงก่อนหล่ะ ะ! :: Group: Members Posts: 9,455 Joined: 24-September 05 From: สวนสัตว์เปิดเขาเห็ด ซูซู่ Member No.: 6,004	แว๊บมา >< รีบๆเอาลงนะแก

augio	Dec 10 2006, 06:34 PM Post #5
TVXQ Fighting Group: Members Posts: 8,576 Joined: 22-August 05 From: บ้านเมียหลวงตระกูลชอง Member No.: 1,402	ฝรั่งมาเลย 555+ จะมาอ่านๆ

Little_princess	Dec 10 2006, 06:35 PM Post #6
~태화의 창내~ Group: Members Posts: 16,667 Joined: 9-April 06 From: เอ็นดูเด็ก (ปู้จาย >0<) Member No.: 23,877	Chapter 1 : นักเรียนใหม่ “สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อไอ มิลิเซนต์ เพิ่มมาเป็นวันแรกฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ” เด็กสาวผมยาวดำเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลกลมโตแนะนำตัวหน้าชั้นเรียนอย่างเคอะเขิน “เอาล่ะ ต่อไปนี้มิสมิลิเซนต์จะมาเป็นสมาชิกใหม่ของห้อง 11B อืม... ที่นั่งข้างมิสแอนเดอสันว่างอยู่แน่ะ ฉันคิดว่าเธอคงจะนั่งตรงนั้นได้” มิสเตอร์แฮริส อาจารย์ประจำชั้นชี้ให้เธอเห็นที่นั่งข้างๆเด็กสาวผมสีน้ำตาลประบ่าที่ว่างอยู่ เด็กสาวยิ้มกว้างพลางรีบเคลียร์ข้าวของที่เธอวางไว้เต็มที่นั่งว่างนั้นออกเพื่อให้เ พื่อนใหม่มานั่งด้วย นักเรียนใหม่เริ่มรู้สึกเป็นกันเองขึ้นเล็กน้อย... เธอยิ้มตอบเพื่อนใหม่ในขณะที่เดินไปนั่งข้างๆเธออย่างเขินอาย “ฉันชื่อเลนน่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ” มิสแอนเดอสันยื่นมือทักทายเพื่อนใหม่ เธอจับมือตอบ “ยินดีเช่นกันจ๊ะ” “วันนี้ครูขอเลิกคาบโฮมรูมแค่นี้แล้วกัน” มิสเตอร์แฮริสอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง 11B ผู้ใจดีบอกแก่นักเรียน เด็กนักเรียนทั้งชั้นลุกขึ้นยืนทำความเคารพอาจารย์ ทันทีที่อาจารย์ที่ปรึกษาปิดประตูห้องออกไป เสียงเซ็งแซ่โกลาหลก็ดังขึ้นทันที นักเรียนเกือบทั้งชั้นกรูเข้ามารุมล้อมโต๊ะของเลนน่ากับเพื่อนใหม่ ตะโกนถามคำถามต่างๆนาๆด้วยความอยากจะทำความรู้จักกับนักเรียนใหม่คนนี้ “เธอย้ายมาจากไหนหรอ?” “ทำไมถึงย้ายมากลางเทอมอย่างนี้ล่ะ?” “น่ารักจัง...มีแฟนรึยังครับ?” “เลิกเรียนเย็นนี้แล้วมีนัดที่ไหนรึป่าวครับ?” ยิ่งนาน... ก็ยิ่งวุ่นวายจนเด็กสาวผู้นั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมเริ่มทนไม่ไหว “โอ๊ย!!! เงียบก่อนได้มั๊ย!!” เลนน่าบอกอย่างหมดความอดทน ทั้งชั้นเงียบกริบทันที... ไม่ใช่เพราะเกรงคำสั่งของเธอ หากแต่กลัวสีหน้าที่น่ากลัวของเธอมากกว่า “เอาล่ะ... คราวนี้ค่อยๆถามทีละคนนะจ๊ะ” เธอเปลี่ยนมาใช้ใบหน้าใสซื่อ(ผิดกะมะกี้ราวคนละคน) “เฮอะ!” เด็กสาวผมบลอนยาวสลวยที่ไม่ได้เข้ามาร่วมวงทำความรู้จักเพื่อนใหม่ทำเสียงดูถูก เลนน่ายืนขึ้น มองเด็กสาวคนนั้นอย่างหาเรื่องพลางเอามือเท้าสะเอวแบบกวนๆใส่ “อย่าไปโมโหยัยนั่นให้เสียมู้ดเลยเลนน่า” เด็กสาวผมน้ำตาลแดงกระซิบเสียงดัง(ประมาณว่ากระซิบให้เพื่อนทั้งห้องฟัง) “ใช่ๆ” เด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงอีกคนเห็นด้วย... คนอื่นๆในชั้นก็พลอยจะพยักหน้าตามแสดงให้รู้เลยว่าเด็กสาวผมบลอนคนนี้ดูไม่ค่อยจะมีใ ครชอบ(ขี้)หน้าสักเท่าไหร่นัก “เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีใครเค้าไปสนยัยแองจี้นี่อยู่แล้ว” “หล่อนก็เลยอิจฉาแค่เท่านั้นแหละ!” เด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงอีกคนเข้ามาผสมโรง ไอ มิลิเซนต์มองเด็กสาวเจ้าของเรียนผมสีน้ำตาลแดงทั้งสามอย่างแปลกใจ... แฝด? “ทำไมมองพวกเราอย่างนั้นล่ะจ๊ะไอ มิลิเซนต์... พวกเราสวยใช่ไหมล่ะ?” เด็กสาวคนแรกหัวเราะคิกคัก “คงจะสวยจริงๆล่ะ เห็นม๊ะ มองพวกเราไม่วางตาเลย” เด็กสาวอีกคนเสริม “เอ่อ... ขอโทษนะ พวกเธอ... เป็นฝาแฝดกันหรอ?” ไอถามอย่างกลัวๆกล้าๆ “ม่ายใช่หรอกจ้ะ พวกเราน่ะเป็นเพื่อนซี้ปึ๊กกันต่างหาก” “ใช่แล้ว... ฉัน...แอนนิต้า” เดกสาวคนแรกแนะนำตัว “ฉันแอนนี่” “และฉัน...แอนนา” “พวกเราสามสาวแก๊งค์แอนซี่!” พวกเธอประสานเสียงกันพร้อมกับทำมือเป็นรูปหัวใจ... สโลแกนของแก๊งค์เธอ “ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ” เด็กสาวผมบลอนที่ชื่อว่าแองจี้มองพวกเธออย่างดูถูกพลางพึมพำในคอทำนองว่า ‘ชนบท!’ โชดีเหลือเกินที่ดูเหมือนสาวๆแก๊งค์แอนซี่ไม่ได้สังเกตุเห็น ถ้าไม่เช่นนั้นเธอคงจะต้องย้ายที่นั่งไปที่ห้องพยาบาลแน่ๆ! ************************************* “เฮ้ยๆ เห็นเด็กใหม่ห้อง 11B รึยังวะ?” “คนไหนหรอ?” “น่ารักโค-ต-ร เลยว่ะ!” “คนไหนๆ ใช่คนที่ชื่อไอ มิลิเซนต์อะไรนั่นป่ะ?” “มีอะไรกันวะ?” เด็กหนุ่มท่าทางวางก้าวคนหนึ่งเข้ามาถามกลุ่มเด็กหนุ่มกลุ่มใหญ่ที่กำลังพูดคุยกันอย ่างตื่นเต้น “รวมตัวกันไปตีกับพวกน็อตติ้งอีกใช่ป่ะ?” “โธ่ลูกพี่! คราวที่แล้วพี่เล่นซัดพวกมันซะหนักขนาดนั้น ป่านนี้มันคงนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ล่ะมั้ง คงไม่มีแรงมาตีกับพวกเราได้หรอก” เด็กหนุ่มในกลุ่มคนหนึ่งบอก “เออจริง... ถ้าอย่างนั้นวันนี้จะไปตีกับพวกไหนล่ะ?” ลูกพี่ถาม ดวงตาลุกวาวราวกับกำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ “นอกจากพวกน็อตติ้งแล้วยังมีพวกไหนจะมากล้าตีกับเราอีกหรอวะ?” เด็กหนุ่มผมแดงที่ยืนข้างๆลูกพี่ถาม “อ้าว! ถ้าไม่ได้มารวมตัวเพื่อไปตีกับที่อื่นแล้วจะมารวมตัวกันเพื่อ?” “นี่นายไม่ได้รู้อะไรกับเขาเลยหรอวะหลุยส์” เด็กหนุ่มผมแดงถามเพื่อนซี้ “อะไรของนายวะ?” เด็กหนุ่มผมแดงถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย... ข่าวออกจะดังขนาดนี้ยังไม่รู้อะไรกับเขาบ้างเลย! เดือดร้อนที่เขาจะต้องกระซิบบอกสาเหตุที่หนุ่มๆมารวมตัวกัน “เด็กใหม่? ห้อง11B มีเด็กใหม่ด้วยหรอ?” “ใช่!” คราวนี้เด็กหนุ่มทั้งกลุ่มประสานเสียงกันตอบ “น่ารักมากด้วย!” เด็กหนุ่มผมบลอนที่ชื่อว่าหลุยส์เลิกคิ้ว “พวกนายเห็นกันแล้วหรอวะ?” คราวนี้มีเพียงแค่ 2-3 คนที่พยักหน้า “ยังไม่มีใครเห็นเธอชัดๆหรอก ได้ยินแค่ที่ไอ้พวกห้องB มันพูดกันน่ะ” เด็กหนุ่มผมแดงบอก หลุยส์ทำท่าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนที่จะกระโดดข้ามม้านั่งแล้ววิ่งไปอีกตึกห นึ่ง “นายจะไปไหนน่ะ?” เด็กหนุ่มผมแดงตะโกนถาม “ไปห้องดนตรี” เด็กหนุ่มพูดทิ้งท้ายเท่านั้นก่อนจะวิ่งจากไปอย่างรวดเร็วเสียกระทั่งเพื่อนๆแทบจะมอ งตามไม่ทัน “ห้องB เรียนดนตรี!” เด็กหนุ่มผมแดงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ “รอด้วยสิวะหลุยส์!!” ว่าแล้ว เขาและเหล่านักเรียนชายนับสิบก็วิ่งกรูกันไปที่ห้องดนตรีเพื่อที่จะไปยลโฉมนักเรียนใ หม่ที่เขาร่ำลือกัน... *********************** “Everytime I near u… I feel good. Everyday I meet u… I’m so happy. Everysecond I miss u… I’m very crazy. U know, what’s happen with me? I don’t know why cuz I only know… …I love u…” มีเพียงแค่เส้นผมสีดำสนิทกับชุดนักเรียนของเด็กสาวเท่านั้นที่พลิ้วไหว... แทบทุกสิ่งนิ่งค้างราวกับต้องมนตร์ที่เด็กสาวร่ายไว้ด้วยเสียงใสเพราะราวระฆังเงินกั งวาน แม้แต่กลุ่มเด็กหนุ่มที่แอบดูอยู่หน้าห้องดนตรีก็ยังแทบจะลืมหายใจเพราะหลงมนตร์สะกด ของเธอ สวย... น่ารัก... แทบเสียงยังดีอีก! “Very good!” เสียงแรกที่ปลุกผู้ฟังให้รู้สึกตัว มิสซิสโฮลลี่ อาจารย์สุดเฮี้ยบเจ้าของวิชาดนตรีปรบมือให้เด็กสาวอย่างชื่นชม... พาให้เด็กนักเรียนทั้งในห้องและนอกห้องปรบมือตามอย่างลืมตัว “Who’s that?!” มิสซิสโฮลลี่กรีดเสียงถาม พร้อมกับสายตาของนักเรียนห้องB ที่หันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ครูสาวเปิดประตูเพื่อหาต้นเสียง... นักเรียนชายต่างห้องกลุ่มใหญ่ที่โถมตัวกันเพื่อแอบดูเหตุการณ์ภายในห้องล้มกรูทันทีอ ย่างน่าขัน เรียกเสียงฮาครืดจากนักเรียนที่กำลังเรียนดนตรีได้อย่างดี “อะไรกันเนี่ยพวกเธอ!” มิสซิสโฮลลี่ดุ แต่ก่อนที่หล่อนจะเริ่มวีน เด็กพวกนั้นก็วิ่งแจ้นหายไปหมดแล้ว “ข่าวไปเร็วกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย” แอนนากระซิบคุยกับเพื่อนๆ(ในรัศมีการได้ยินเสียงกระซิบ) “ข่าวอะไรหรอ?” ไอที่เพิ่งเดินกลับมานั่งที่หันมาถาม “ก็ข่าวเรื่องเธอไงล่ะ” แอนนี่เผย “เอ๋?” เด็กสาวไม่เข้าใจ “ก็พวกผู้ชายน่ะนะ ไปคุยฟุ้งเลยว่า...” ยังไม่ทันที่แอนนิต้าจะขยายความได้จบประโยคมิสซิสโฮลลี่ก็ปิดประตูดังปังใหญ่ นักเรียนที่คุยจอแจเงียบกริบอย่างอัตโนมัติ “มิสมิลิเซนต์ ใครอนุญาตให้เธอกลับไปนั่งที่!” ห้อง11B หายใจเฮือก รับรู้ถึงลางร้ายที่เริ่มปรากฏกับเพื่อนใหม่ของพวกเขา ไอเริ่มหน้าเจือน เดินไปที่หน้าห้องอย่างหวาดๆ ไม่สามารถคาดเดาถึงชะตาชีวิตของตน “เอาล่ะทุกคน ดูไว้เป็นตัวอย่าง” ครูสาวยกไม้เรียวขึ้น นักเรียนทั้งชั้นเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นอาการของเหล่านักเรียน เธอก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆอย่างขำขัน “ไม่ต้องกลัวฉันขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ได้จะตีเธอซะหน่อย” ไอมองครูสอนดนตรีอย่างงงๆ “ฉันแค่อยากจะบอกว่า ให้ทุกคนดูไอ มิลิเซนต์เป็นตัวอย่างว่านี่แหละคือการร้องเพลงที่แท้จริง ไม่ใช่ท่องบทอาขยานแบบที่พวกเธอชอบทำกัน!” เสียงถอนใจอย่างโล่งออกจากเพื่อนร่วมชั้นตามด้วยเสียงโห่ร้องดีใจที่เพื่อนใหม่ไม่ถู กลงโทษดังสนั่น ก่อนจะลามไปถึงเสียงเรียกร้องให้เด็กสาวร้องเพลงให้ฟังอีกสักเพลงสองเพลงจนมิสซิสโฮล ลี่ทนไม่ไหวต้องสั่งให้ไอร้องเพลงอีกซักเพลงด้วยรอยยิ้มกว้างที่ซ่อนไว้ไม่มิด... รูสึกเอ็นดูเด็กใหม่คนนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกโดยหารู้ไม่ว่าในความเอ็นดูของอาจารย์ ท่านนี้จะทำให้ใครบางคนหมั่นไส้เด็กใหม่คนนี้เพิ่มมากขึ้น... ******************************** “หลุยส์!” เด็กหนุ่มผมแดงตะโกนเรียกเพื่อนหนุ่มที่นอนเอกเขนกสบายใจอยู่บนต้นไม้ใหญ่ “มีอะไรหรอวิลลี่?” เขาถามกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ “หิวแล้ว... ไปหาอะไรกินกัน!” “รอหมดคาบนี้ก่อน” หลุยส์บอก ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนต้นไม้ “โธ่! อุตส่าห์โดดเรียนมาทั้งที... ทำไมต้องรอให้หมดคาบด้วยวะ?” “บอกให้รอให้หมดคาบนี้ก่อนไง!” หลุยส์เริ่มขึ้นเสียงทำเอาเด็กหนุ่มที่ยืนรอเบื้องล่างจ๋อยไปถนัดใจ ลองหลุยส์ดื้อดึงขนาดนี้แล้ว เขาคงทำอะไรไม่ได้ คงต้องทำใจนั่งรอให้หมดคาบตามที่ลูกพี่บอก หลุยส์ไม่สนใจกับความรู้สึกของเพื่อนที่รออยู่เบื้องล่างสักนิด... เขายังคงนั่งสบายๆอยู่บนนั้น เฝ้ามองเหตุการณ์ในห้องดนตรีอยู่เงียบๆคนเดียว เด็กสาวผมดำยาวรวบไว้อย่างเรียบร้อยด้วยหนังยางรูปดาว ยืนร้องเพลงอยู่กลางยกสูงหน้าห้อง มีเพื่อนๆทั้งชั้นเฝ้ามองดูอยู่อย่างเคลิบเคลิ้มทั้งในน้ำเสียงและความงามของเธอ นี่ล่ะสินะ นักเรียนใหม่ที่เขาพูดถึงกัน... ช่วงเวลานี้เองที่เด็กสาวเหลือบตามองออกมานอกหน้าต่างพอดี... ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอสบตรงกับดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรท ี่เธอมักจะยิ้มให้ทุกๆคน รอยยิ้มสดใส... ดวงตากลมโตกับใบหน้าสวยน่ารักทำเอาใจของเด็กหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำไม...เขาถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเธอคนนี้ทั้งๆที่เพิ่งจะพบเธอเป็นครั้งแรก? เด็กหนุ่มยังคงมองเด็กสาวตาค้างอยู่อย่างนั้น... เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้ว เขาก็ต้องสะดุ้งโหย่งเพราะเสียงสัญญาณหมดเวลาดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนร้องทวงสัญญา ว่าจะไปกินข้าวของเพื่อนซี้ที่นั่งรออยู่นาน เขาจึงจำใจต้องละสายตาจากห้องดนตรีและกระโดดลงจากต้นไม้ก่อนที่จะตรงไปยังโรงอาหารตา มที่เขาสัญญาไว้กับเพื่อนซี้อย่างรู้สึกเสียดายนิดๆ ******************************* “ไอ้พวกนั้นมันหายไปไหนกันหมดวะ?” หลุยส์ถามหาลูกน้องกลุ่มใหญ่ของตน สายตาสีฟ้าพลางมองหาลูกน้องทั่วโรงอาหาร “วันนี้มันคงไม่นั่งรวมกันหรอก” วิลลี่ตอบเรียบๆ ดูเขาจะกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษ “เฮ้ย! ขี้โกงกันนี่หว่า!” “อะไรของนายวะ?” หลุยส์เริ่มงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อนซี้ ทั้งยังไอ้คำว่าขี้โกงที่มันพูดขึ้นมาอีก “ก็ดูพวกมันดิ!” วิลลี่ชี้ไล่ไปทั่วโรงอาหารให้หลุยส์เห็นลูกน้องที่นั่งกระจัดกระจายตามจุดต่างๆทั่ว โรงอาหาร “เล่นจองมุมดีๆกันไปหมดแล้ว อย่างนี้ก็ไม่เหลือที่ให้ฉันนั่งให้เห็นไอน่ะสิ!” “ไอ? เด็กใหม่คนนั้นน่ะหรอ?” หลุยส์ชี้ไปที่เด็กสาวผมดำที่นั่งหัวเราะคิกคักกับเลนน่า เพียงแค่วิลลี่ได้เห็นหน้าเด็กสาวเท่านั้นแหละ ดวงหน้าของเขาก็แดงพอๆกับสีผมของเขาจนแทบแยกไม่ออกว่าไหนคือหน้า ไหนคือเส้นผม “ไปหาอะไรมากินดิ ฉันหิวแล้ว” หลุยส์สั่ง วิลลี่มีท่าทีไม่พอใจเล็กน้อยที่ต้องคลาดสายตาจากเด็กใหม่หน้าตาน่ารักเพื่อไปซื้ออา หาร เขาจึงรีบไปตามคำสั่งเพื่อจะได้รีบกลับมามองเด็กใหม่คนนี้ต่อ “เอ่อ... แล้วเราจะนั่งตรงไหนกันดีล่ะ” วิลลี่ถามลูกพี่ พลางพยายามมองหาที่นั่งดีๆที่สามารถมองเห็นเด็กสาวได้ “ถามแปลก... ที่นั่งมีตั้งเยอะตั้งแยะ ถามมาได้ไงว่าจะนั่งตรงไหน!” “ก็...” วิลลี่อ้ำอึ้ง “อยากนั่งที่ที่เห็นยัยเด็กใหม่นั่นได้ชัดๆใช่มั้ยล่ะ” หลุยส์บอกอย่างรู้ทัน “งั้นก็ตามมา” วิลลี่ตัดสินใจเดินตามหลุยส์ไปอย่างไม่ค่อยจะมั่นใจในตัวเพื่อนคนนี้นัก และแล้วเขาก็รู้ว่าเขาน่ะคิดผิดที่เดินตามนายนี่มาเพราะไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้มันดันมา นั่งแหมะบนโต๊ะที่ไอกับเพื่อนนั่งอยู่น่ะสิ! “มัวยืนอยู่ทำไมวะ รีบๆนั่งดิ!” หลุยส์สั่งเพื่อนราวกับเขาเป็นเจ้าของโต๊ะ สองสาวที่นั่งอยู่ก่อนแล้วได้แต่มองสองหนุ่มอย่างงงๆ “เอ่อ... ขออนุญาตนะครับ” วิลลี่บอกกับเด็กสาวที่นั่งอยู่แล้วอย่างสุภาพก่อนจะวางถาดอาหารของตนกับของหลุยส์ลง บนโต๊ะ ไอเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เธอหันมามองเลนน่าเพื่อที่จะถามความเห็นหากแต่เพื่อนสาวก้มหน้าก้มตากินอาหารในจาน ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองใครเลย “คราวนี้ก็ได้เห็นชัดๆแล้วล่ะนะ” หลุยส์ว่าก่อนที่จะเริ่มจัดการอาหารของตน “เอ่อ... ขอโทษนะครับ” วิลลี่บอกไออย่างเคอะเขิน “อ่อ... ค่ะ” ไอตอบ เริ่มทำตัวไม่ถูก “เธอคือเด็กใหม่ที่เขาว่ากันใช่มั้ย?” หลุยส์ถามด้วยเสียงมะนาวไม่มีน้ำ “อืม... ใช่จ๊ะ” “แล้วจะไม่แนะนำตัวให้ฉันรู้จักบ้างหรอ” “เอ่อ...” “แต่เธอคงไม่ต้องแนะนำตัวหรอก จากที่ฟังไอ้พวกนั้นมันคุยกันฉันก็พอจะรู้แล้ว” หลุยส์โบกมือไปรอบๆโรงอาหารอย่างไม่เจาะจง ไอหันไปมองดูรอบๆโต๊ะเธอ เด็กหนุ่มหลายคน(ที่ดูจะมากเป็นพิเศษ)รีบก้มหน้าหลบสายตาเธอทันทีด้วยใบหน้าแดงแจ๋ “นี่เพื่อนฉัน... วิลลี่” เขาจัดแจงแนะนำเพื่อนที่นั่งหน้าแดงเป็นลูกตำลึง หน้าของเขาเริ่มแดงฉ่าจนแทบจะเห็นไอบางๆลอยออกมาเมื่อเด็กสาวยิ้มให้เขา “ส่วนฉันหลุยส์” เขาแนะนำตัวเรียบๆ แล้วเด็กสาวก็คิดขึ้นมาได้ “นายขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้หรอ?” เธอถามแบบซื่อๆ ทั้งเลนน่าที่พยายามทำเป็นไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนของเด็กหนุ่มทั้งสอง ทั้งวิลลี่ที่ใจลอยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว(แต่อยู่กับเด็กสาวตรงหน้า) ต่างหันมามองหลุยส์เป็นตาเดียว หลุยส์เหงื่อแตกซิก แต่ก็ตีหน้านิ่งได้อย่างน่านับถือ “ฉันก็ขึ้นไปนั่งเล่นตามปกติของฉันน่ะสิ” วิลลี่มองเพื่อนหนุ่ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย... ต้นไม้ที่หลุยส์ขึ้นไปนั่งมะกี้ตรงกับหน้าต่างห้องดนตรีพอดี... มันชักจะยังไงๆแล้วนะ “อย่ามองฉันอย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับยัยนี่ซักหน่อย” หลุยส์บอกเพื่อนซี้ด้วยเสียงเย็นอย่างมีพิรุธ “ฉันไม่ได้บอกว่านายชอบไอเขาซักหน่อย” วิลลี่บอก รอยยิ้มพราย ไอมองเด็กหนุ่มสองคนด้วยดวงตากลมโตที่ดูระคนสงสัย “ผู้หญิงอะไรหน้าตาก็ไม่เห็นจะน่ารัก ขี้เหร่ชะมัดยาด!” เส้นความอดทนของเด็กสาวขาดผึ่ง... แค่ยอมให้นายนี่มาร่วมโต๊ะก็มากพอแล้ว นี่ยังจะกล้ามาว่าเพื่อนใหม่เธออีกหรอ! “ไปกันเถอะไอ” ว่าแล้วเธอก็คว้าข้อมือเพื่อนสาวก่อนที่จะเดินดุ่มๆออกไป พลางหันมามองคนปากเสียตาขวางอย่างอาฆาต วิลลี่ได้แต่ถอนใจ มองดูเด็กสาวที่เดินออกไปอย่างเสียดายโอกาส แล้วย้อนกลับมามองเพื่อนตัวดีที่นั่งทำทองไม่รู้ร้อน... เพื่อนเขานี่มันช่างปากเสียได้ที่ซะจริง! ***************************** ภาพเด็กหนุ่มผมบลอนที่นั่งเอกเขนกบนต้นไม้ยังคงหมุนเวียนติดตาอยู่ในใจเธอ... หน้าตาหล่อติดมาดเพลย์บอยที่ดูคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก “ผู้หญิงอะไรหน้าตาก็ไม่เห็นจะน่ารัก ขี้เหร่ชะมัดยาด!” คำพูดที่น่าผิดหวังยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ... ไม่ใช่ว่าเธอโกรธที่เขาว่าว่าเธอขี้เหร่ แต่เธอเพียงแค่ผิดหวัง... เพราะเธอคิดว่าเขาจะเป็นคนดีกว่านี้เสียอีก “เฮ้อ!” เด็กสาวถอนใจ...อย่างน้อยมันก็ไม่เลวร้ายเท่าวันแรกที่โรงเรียนเก่าเธอล่ะนะ ********************************** “อรุณสวัสดิ์” คำทักทายยามเช้าจากเพื่อนใหม่ที่เหมือนจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันไปเสียแล้ว “อรุณสวัสดิ์จ๊ะ” ไอเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่เธอกำลังอ่านอย่างเมามัน พลางยิ้มกว้าง “มาเช้าจังเลย” เลนน่าว่าพลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะของเธอ หายใจหอบเล็กน้อยเพราะเหนื่อยจากการเดินทางมาโรงเรียน “ไปโรงอาหารกันเถอะ... ฉันยังไม่ได้กินอะไรมาเลยอ่ะ” ไอคั่นหนังสือแล้วเก็บเอาไว้ใต้โต๊ะก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อไปโรงอาหารตามคำชวนของเพื่ อนสาว “วันนี้มีคาบชมรม... เธอคิดรึยังว่าจะเข้าชมรมอะไร” เลนน่าถามเพื่อนสาวขณะที่คนโจ๊กในชาม “ก็คิดๆไว้แล้วล่ะ ว่าแต่เธออยู่ชมรมอะไรหรอ?” ไอถามกลับ “ฉันอยู่ชมรมนิตยสารน่ะ” เลนน่าว่าพลางตักโจ๊กคำโตเข้าปาก “ชมรมนิตยสาร... ใช่สังกัดเดียวกับชมรมหนังสือพิมพ์รึป่าว?” เลนน่ากลืนโจ๊กคำโตก่อนที่จะส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่ใช่หรอก คนละชมรมกันเลย” ไอพยักหน้างึกๆอย่างเข้าใจ “สนใจมาเข้าชมรมฉันมั๊ยล่ะ?” เธอเริ่มชวนเพื่อนสาว “มันก็น่าสนใจนะ แต่...คือ... ฉันอยากเข้าชมรมถ่ายภาพมากกว่าน่ะ” ไอบอกแฝงด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดนิดๆที่ได้รับคำชวนเพื่อนสาว “ชมรมถ่ายภาพหรอ!!! งั้นเดี๋ยวฉันพอไปสมัครนะ!!!” ว่าแล้วเธอก็ตักโจ๊กเข้าปากพรวดๆอย่างไม่กลัวว่าโจ๊กร้อนๆมันจะลวกคอ เพียงไม่กี่วินาทีโจ๊กกุ้งร้อนๆก็หมดชามราวกับเธอดื่มมันต่างน้ำ “ไปกันเถะ!” เลนน่าจูงมือเพื่อนสาว พาเธอไปยังห้องชมรมถ่ายภาพทันที โดยเพื่อนสาวได้แต่เดินตามคนรีบร้อนไปด้วยตาปริบๆ รับกับการเปลี่ยนอาการของเพื่อนคนนี้ไม่ทัน “นี่ไงห้องชมรมถ่ายภาพ” เลนน่าพาไอมาหยุดหน้าห้องๆหนึ่ง เด็กใหม่ให้ความสนใจกับบอร์ดหน้าห้องนี้มาก เพราะบอร์ดนี้เต็มไปด้วยภาพถ่ายและภาพกราฟฟิกต่างๆตั้งแต่รูปวิวทิวทัศน์และรูปหนุ่ม สาวหน้าตาดีที่น่าจะเป็นฝีมือของสมาชิกชมรมซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจมากที่สุด “น่าแปลก” เลนน่ามองภาพในบอร์ดแล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง หากแต่เพื่อนสาวเธอกลับได้ยิน “มีอะไรหรอ?” “ก็ปกติบอร์ดนี้จะมีรูปนักเรียนฮ็อตๆติดอยู่ด้วยน่ะสิ แต่ในนี้ไม่เห็นจะมีรูปเธอเลย” เลนน่าบอกอย่างข้องใจ “เอ๋?” ไอสงสัยในสิ่งที่เพื่อนสาวพูด “ช่างเถอะ รีบเข้าไปสมัครได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะรออยู่ตรงนี้นะ” เลนน่าว่าพลางผลักให้เพื่อนสาวเข้าประตูห้องไป “แล้วเธอไม่เข้าไปด้วยกันหรอ?” “เธอไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอหน้านายหลุยส์นั่น” แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ถามถึงเด็กหนุ่มมาดกวน ประตูห้องก็เปิดออกขัดจังหวะการถามของเธอ “อ้าวเมลนี่... อรุณสวัสดิ์” เลนน่าทักเด็กสาวที่เดินออกมาจากห้องนั้น “อรุณสวัสดิ์จ๊ะ” เด็กสาวคนนั้นทักตอบ ไอหันมามองเจ้าของเสียงทักกลับนั้น... เด็กสาวร่างสูงเพรียวเจ้าของผมบลอนหยิกเป็นลอนสวยกำลังยิ้มกว้างให้พวกเธออย่างเป็นม ิตร “พาเพื่อนมาสมัครเป็นนางแบบหรอจ๊ะ?” เธอถามเลนน่า “ไม่ใช่หรอก วันนี้ฉันพาเพื่อมาสมัครเข้าชมรมน่ะ” “จริงหรอจ๊ะ!” เด็กสาวที่ชื่อเมลนี่ตาโตด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ “งั้นเข้ามาเลย” เธอจูงมือเด็กใหม่(กึ่งฉุดกระชากลากถู)เข้าไปในห้องชมรมเพื่อนเซ็นใบสมัครเข้าชมรมด้ วยความกระตือรือร้นสุดขีด... เป็นใครใครก็ดีใจล่ะนะที่ได้ดาวดวงใหม่ของไฮสคูลมาประดับชมรม! “หลุยส์... เตรียมกล้องด่วน” เธอสั่งเด็กหนุ่มผมสีบลอนที่กำลังนั่งเล่นเกมคอมพิวเตอร์ในห้องชมรม เด็กหนุ่มหันมาทำหน้ากวนๆใส่เธอ “เตรียมทำไม?” “ถ่ายรูปสมาชิกใหม่” เมลนี่ยิ้มกว้างอย่างหุบไว้ไม่อยู่พลางโชว์สมาชิกใหม่ให้คนอื่นๆในห้องชมรมดู “อ....ไอ มิลิเซนต์!” เด็กหนุ่มหลายคนในห้องเรียกชื่อเธอพร้อมกัน เมลนี่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจที่สามารถหาสมาชิกดีๆอย่างนี้มาเข้าชมรมได้ก่อนที่จะพาว่า ที่สมาชิกเข้าไปในห้องเล็กๆห้องหนึ่งที่กั้นเอาไว้ด้วยม่านสีดำ... เพื่อทำการถ่ายภาพสมาชิกคนใหม่โดยมีเด็กหนุ่มมาดกวนนามว่าหลุยส์ตามเข้าไปด้วย! จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป... ติดตามตอนต่อไปนะคะ ^^

~~!!..Destiny..!!~~	Dec 10 2006, 06:39 PM Post #7
.. GNITHGIF TROPPUS .. Group: Members Posts: 24,019 Joined: 7-March 06 From: - --Memento of ours Member No.: 19,924	ออนนี่ยาวเป็นหางว่าวเลยอ่ะ ........... แปะโป้งไว้ก่อนนะ 55+ เด๋วอ่านๆๆ

pa_25	Dec 10 2006, 07:39 PM Post #8
♥ CassiopieA ♥ Group: Members Posts: 18,390 Joined: 30-March 06 From: หยั่งงี้ต้องตบด้วยปาก แล้วกระชากด้วยลิ้น!!~ Member No.: 22,634	อ่านจบแล้ว เย้ มันยาวจริง ๆ ด้วย เจ๊สารภาพนะ ว่าอ่าน ๆ อยู่แอบบ่นว่าเมื่อไหร่จะจบตอน 555 แต่สนุกจ้า เอ่อ.. เจ๊มีเรื่องจะสารภาพอีกเรื่อง คือ ชื่อตัวละคร เป็นภาษาอังกฤษ เจ๊จำไม่ได้ เจ๊มีความคุ้นเคยกับภาษาเกาหลี ONLY !!!! 5555 ยังไงก้อจะพยายามจำชื่อให้ได้นะ สู้ ๆ หล่ะ ตั้งใจเรียน เพื่อการแอดมิดช่านนนนนนนนนนนนนนนนนนน ไฟ๊ติ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

Little_princess	Dec 15 2006, 07:58 AM Post #9
~태화의 창내~ Group: Members Posts: 16,667 Joined: 9-April 06 From: เอ็นดูเด็ก (ปู้จาย >0<) Member No.: 23,877	Chapter 2 : สมาชิกชมรมถ่ายภาพ “ทำไมช้าจัง?” เลนน่าถามเพื่อนสาวทันทีที่เธอเดินออกมาจากห้องชมรมถ่ายภาพเพื่อเข้าไปสมัครสมาชิก “ก็นายหลุยส์นั่นน่ะสิ!” ไอหน้าบึ้งแล้วเริ่มร่ายยาว “ผู้ชายอะไรไม่รู้เรื่องมากชะมัดแถมยัง........” เลนน่าฟังเพื่อนสาวบ่นถึงการกระทำอันแสนจะกวนประสาทของเด็กหนุ่มจนเพื่อนของเธอเหลือ อดอย่างอึ้งๆ... ไอดูเป็นคนเรียบร้อย เป็นมิตร ใจดี และนิ่งเฉย ขนาดเมื่อวานนี้โดนหลุยส์ว่าๆขี้เหร่เธอยังไม่ถือสาเลย แต่วันนี้เธอกลับดูโมโหเขา แสดงว่านายนั่นจะต้องสุดจะทนเสียจนกระตุ้นต่อมโมโหของคนใจดีอย่างไอเป็นแน่! “นายนั่นอยู่ข้างในใช่มั้ย?” เลนน่าถลกแขนเสื้อขึ้น ตั้งท่าจะเข้าไปเอาเรื่องเด็กหนุ่มในห้องชมรมแต่ไอรั้งเธอเอาไว้ก่อน “ช่างเถอะ รีบไปเข้าเรียนดีกว่า เดี๋ยวเข้าสายนะ” ไอบอกอย่างใจเย็น “แต่นายนั่นมัน...” “เธออย่าลืมนะว่าตอนนี้ฉันสมัครเข้าชมรมเดียวกับนายนั่นแล้ว... เวลาแก้แค้นยังมีอีกเยอะแต่ตอนนี้เราไปเข้าเรียนกันก่อนเถอะ” แล้วเลนน่าก็ต้องประหลาดใจอีกระลอกเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แวบหนึ่งบนใบหน้าใสซื่อ ของเพื่อนสาว... รอยยิ้มพรายที่เต็มไปด้วยแผนแก้แค้นเด็กหนุ่มที่เธอไม่คิดว่าจะมาจากเด็กสาวเรียบร้อ ยนามว่า ไอ มิลิเซนต์! *********************************************************** “วันนี้ประธานชมรมของเราไม่อยู่ เพราะฉะนั้นการมอบหมายงานชิ้นแรกแก่สมาชิกใหม่จะต้องเป็นหน้าที่ของรองประธานชมรม หลุยส์” เมลนี่มอบหมายหน้าที่ให้รองประธานซึ่งเด็กหนุ่มก็ยิ้มรับอย่างยียวนเต็มที “มันเป็นธรรมเนียมของชมรมที่สมาชิกใหม่จะต้องได้รับมอบหมายงานชิ้นแรกเพื่อทดสอบความ สามารถ” เมลนี่อธิบายให้สมาชิกใหม่ฟังเพราะดูเธอจะไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่นักเมื่อจะต้อง ทำงานที่นายหลุยส์สั่ง “งานชิ้นแรกของเธอ ไอ มิลิเซนต์” เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เด็กสาวพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่หน้าหล่อๆของเขาจะทำไ ด้ “ไปถ่ายรูปเสาไฟให้ดูแล้วไม่รู้ว่ามันเป็นเสาไฟ” ไออึ้งเล็กน้อยกับคำสั่งที่ออกมาจากปากอย่างง่ายๆของเด็กหนุ่ม หากแต่จะทำนี่สิ! เสาไฟมันก็เป็นเสาไฟ แล้วเธอจะทำยังไงให้ไอ้แท่งสูงๆมันดูไม่ใช่ตัวของมันเองล่ะ?! ดูท่าหลุยส์จะสะใจมากที่หาเรื่องกลั่นแกล้งเด็กสาวได้อีก เขาเดินไปที่ตู้เก็บอุปกรณ์ชมรมแล้วหยิบกล้องดิจิตอลมาเครื่องหนึ่งก่อนที่จะโยนส่งใ ห้เธออย่างไม่กลัวว่ากล้องจะตกพื้นพังโชคดีเหลือเกินที่เธอรับมันไว้ได้ทันท่วงที “ภายในครึ่งชั่วโมง ถ้ามาไม่ทันนี้ หรือทำตามคำสั่งไม่ได้ก็ไปหาชมรมอื่นอยู่ซะ” ไอทำสีหน้าชิงชังใส่คนสั่งก่อนที่จะเดินออกจากห้องชมรมพร้อมด้วยกล้องดิจิตอลด้วยสีห น้ามั่นอกมั่นใจเสียจนเด็กหนุ่มยังรู้สึกหวั่นๆว่าเธอจะทำตามที่เขาสั่งได้ เพียงไม่กี่นาทีเธอก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าของผู้ที่กุมชัยชนะเอาไว้ เมลนี่รีบรับกล้องดิจิตอลมาจากเด็กสาวแล้วใส่เมโมรี่การ์ดเชื่อมกับคอมพิวเตอร์เพื่อ เรียกภาพมาดูบนหน้าจอคอมพิวเตอร์... ให้ทุกคนในชมรมเห็นเพื่อจะได้เป็นสักขีพยานในธรรมเนียมรับสมาชิกใหม่นี้ “นี่มันอะไร?” หลุยส์ถาม “ฉันให้เธอไปถ่ายรูปเสาไฟนะ ดูสิขนาดใช้กล้องยังจะใช่ไม่เป็นเลย แล้วกะภาษาอะไรจะมาเข้าชมรมถ่ายภาพ!” เขาเยาะเย้ยเด็กสาวพลางชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดำมืดไม่มีภาพใดปรากฏ “ก็นายให้ฉันไปถ่ายเสาไฟ ฉันก็ถ่ายมาแล้วนี่ไง” เธอตีหน้านิ่ง ไม่สะทกสะท้านกับการเยาะเย้ยของเด็กหนุ่ม “เสาไฟ? นี่นะเสาไฟของเธอ 555+” “เห็นไหม นายเองก็ไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นภาพเสาไฟ อย่างนี้งานชิ้นแรกของฉันก็ผ่านน่ะสินะ” เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ “จะผ่านได้ไง ดูสิถ่ายภาพภาษาอะไรเนี่ย อย่างกับถ่ายไม่เป็น!” “ฉันถ่ายภาพเสาไฟจริงๆ แล้วนายเองก็ไม่รู้ด้วยนี่ว่ามันคือเสาไฟ” หลุยส์เถียงไม่ออก... เขาดันเผลอไปถามเธอว่านี่มันรูปอะไรก็เท่ากับว่าเขาเผยไปแล้วน่ะสิว่าเขาดูไม่รู้ว่า ภาพนี้เป็นเสาไฟ! “ก็จริงอย่างที่ไอว่านะ นายเองก็ไม่รู้เลยนี่ว่าภาพนี้เป็นภาพอะไร เพราะฉะนั้นโจทย์ที่นายตั้งไว้ว่าให้ไอไปถ่ายภาพเสาไฟให้ดูแล้วไม่รู้ว่าเป็นเสาไฟก็ ถือว่าผ่านล่ะนะ” เมลนี่ตัดสิน “แล้วคนอื่นๆล่ะ?” ไม่ต้องให้ถามซ้ำสอง หรือเผื่อเวลาให้คิด บรรดาสมาชิกชมรมที่ส่วนใหญ่จะเป็นเพศชายยกมือสนับสนุนการตัดสินของเมลนี่อย่างกระตือ รือร้น และเต็มใจรับเด็กสาวเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ “สมาชิกทุกคนเห็นด้วย แล้วนายล่ะหลุยส์?” เมลนี่ถามรองประธานชมรมอย่างหุบยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ หลุยส์ได้แต่ส่งสายตาอย่างไม่ค่อยจะชอบใจนักให้ไอ้พวกลูกน้องตัวดีที่ดันไปเข้าข้างผ ู้หญิง แล้วพยักหน้าอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่นัก เพียงเท่านั้นแหละสมาชิกทุกคนในชมรมก็เฮลั่นแสดงความยินดีที่ได้สมาชิกใหม่ที่ทั้งสว ยและน่ารักและมีความสามารถสามารถกวนอารมณ์คนกวนๆอย่างหลุยส์ได้ “ทีนี้เธอก็ต้องทำแฟ้มผลงานของเธอนะ เพราะสมาชิกทุกคนจะต้องมีแฟ้มผลงานประจำตัว อีกอย่างเธอจะได้ยื่นแฟ้มผลงานนี้ให้กับประธานชมรมเพื่อผ่านการพิจารณาจากท่านประธาน อีกรอบหนึ่งถึงจะได้เป็นสามาชิกชมรมถ่ายภาพเต็มตัว” เมลนี่บอกพลางส่งหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งให้เด็กสาว “และเธอก็ต้องไปศึกษากฎของชมรมนี่ด้วยนะ” ไอรับหนังสือกฎชมรมถ่ายภาพมาแล้วพยักหน้ารับเด็กสาว... ****************************************************************** “ไอ ลงมาเถอะ” เลนน่าตะโกนเรียกเพื่อนสาวที่เกิดความคิดพิเรนปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูง “เดี๋ยวนะ ตรงนี้วิวกำลังสวยเลย” เธอตอบกลับมาพลางปรับโฟกัสภาพท้องฟ้ายามเย็น มุมนี้แหละเหมาะ... ด้ายซ้ายของภาพติดเงาไม้นิดๆ เซ็นเตอร์ของภาพอยู่ที่ดวงอาทิตย์สีส้มสวยที่มีเมฆบางเบาบดบังเล็กน้อยพองาม ส่วนด้านล่างของภาพเป็นภาพของเมืองที่ติดเข้ามาในงานภาพธรรมชาตินี้นิดๆพอเป็นศิลป์ “ไอ” เลนน่าเรียกเสียงอ่อย “มันเย็นมากแล้วกลับเถอะนะ” “ถ้าอย่างนั้นเธอกลับไปก่อนนะ ฉันขอถ่ายภาพต่ออีกหน่อย” ไอบอกกับเพื่อนสาวเพราะคิดว่าเธอคงต้องอยู่บนนี้อีกนานเพราะชักจะเริ่มติดลมกับการถ่ ายภาพนี้ซะแล้วสิ “เอ่อ... งั้นฉันกลับก่อนนะ” เลนน่าว่าพลางมองนาฬิกาอย่างกลุ้มใจ “เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย” “จ๊ะ บาย” ไอบอกลาโดยที่สายตายังจดจ่ออยู่บนหน้าจอกล้องดิจิตอล เลนน่ามองเพื่อนอย่างรู้สึกผิดนิดๆที่เธอไม่สามารถอยู่ต่อเป็นเพื่อนเธอได้ก่อนที่จะ เดินจากไป แต่เธอเดินไปแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้นเธอก็ดันสะดุดเท้าตัวเองล้มลงนั่งพับเพียบเรียบร้ อยกับพื้นที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนที่ร่วงจากต้นใหญ่แถวนั้นราวกับนางเอกละ ครตอนหัวค่ำที่มักจะนั่งคร่ำครวญถึงความรักเก่าด้วยท่านี้ หากแต่ในกรณีของเลนน่าเธอกำลังนั่งคร่ำครวญถึงความซุ่มซ่ามของเธอต่างหาก! โดยที่เธอหารู้ไม่ว่าเพื่อนที่กำลังเมามันกับการถ่ายภาพบนต้นไม้หันมาเห็นช็อตเด็ดนี ้พอดี เธอจึงรีบเก็บภาพนี้ไว้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวสักนิด ไอยังคงปักหลักอยู่บนต้นไม้นั้นเพื่อถ่ายรูปไว้ใส่ในแฟ้มผลงานของเธออย่างเพลิดเพลิน จนเวลาล่วงเลยไปมาก เมื่อสิ้นแสงสุดท้ายของวัน(เธอถ่ายภาพนี้ไว้ด้วย) บริเวณที่เธออยู่เริ่มมืดมิด เธอจึงยอมกระโดดลงมาจากต้นไม้ด้วยท่าทีสง่าราวกับนักยิมนาสติกเพื่อไปคืนกล้อง แต่... “ขอกล้องคืนด้วย ฉันจะได้รีบๆปิดห้องสักที” เสียงปริศนาจากเบื้องหลังเงาไม้ทำเอาเด็กสาวสะดุ้งตกใจ ค่อยๆหันไปมองต้นเสียงอย่างกลัวๆกล้าๆ ภาพที่เธอเห็นก็คือ เด็กหนุ่มร่างสูงผมสีเข้มซึ่งเธอบอกไม่ได้ว่ามันคือสีอะไรเพราะตรงนั้นมันมืดมากยืนป ระจันหน้ากับเธออยู่ “ตามกฎของชมรมถ่ายภาพหน้า 9 ข้อที่ 18 สมาชิกชมรมสามารถยืมกล้องและอุปกรณ์จากห้องชมรมได้แต่ต้องนำกลับมาคืนภายในวันนั้น จะสามารถทำไปได้แค่ฟิล์ม หรือเมโมรี่การ์ดเท่านั้น” เขาท่องกฏของชมรมถ่ายภาพให้เธอฟัง “น... นายอยู่ชมรมถ่ายภาพหรอ?” ไอถามอย่างทึ่งๆที่เขาสามารถจำกฎได้ทุกคำทุกพยางค์ไม่มีผิดเพี้ยน เขาพยักหน้าตอบ เด็กสาวจึงถอดเมโมรี่การ์ดออกจากกล้องแล้วส่งคืนให้เด็กหนุ่ม “ตามฉันมา จะได้ไปเซ็นชื่อคืนกัน” เด็กหนุ่มว่าพลางเดินนำกลับไปที่ห้องชมรม พวกเขามาถึงห้องชมรมถ่ายภาพในไม่ช้า เด็กหนุ่มเปิดไฟให้ห้องที่ปิดไฟมืดแล้วสว่างอีกครั้งก่อนที่จะค้นสมุดยืมอุปกรณ์ชมรม แล้วยื่นให้เด็กสาวเซ็น “เผอิญว่าวันนี้เป็นเวรของฉัน ถ้าอุปกรณ์คืนไม่ครบฉันโดนผู้จัดการเมลนี่วีนแน่” เขาบอกในขณะที่เด็กสาวก้มหน้าก้มตาเซ็นชื่อ เมื่อเธอเซ็นคืนอุปกรณ์เรียบร้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองเด็กหนุ่มชัดๆเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มผมดำเข้มเจ้าของดวงตาสีเขียวมรกตสวยรับกับใบหน้าหล่อบาดใจ สวมเครื่องแบบนักเรียนไฮสคูลเกรด11ที่เรียบเฉียบเสียจนเธอคิดว่าเขาคงจะถอดมารีดทุกๆ ชั่วโมงเป็นแน่ซึ่งเข้ากับบุคลิกมาดสุภาพบุรุษหมายเลขหนึ่งที่เนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท ้าของเขาได้เป็นอย่างดี “โจ...” เธอกระซิบชื่อคนๆหนึ่งออกมาอย่างไม่รู้ตัว “หือ?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสงสัย “ไม่มีอะไรหรอก” เธอยิ้มกลบเกลื่อนแต่ใจยังคงคิดถึงคนที่ชื่อโจอยู่... จะใช่เขาได้ยังไงล่ะ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอ “เธอรีบกลับบ้านเถอะนะ เดี๋ยวดึกมากแล้วมันจะอันตราย” เขาบอกอย่างเป็นห่วงนิดๆ “อืม” ไอพยักหน้ารับ กระชับกระเป๋าที่สะพายแล้วเดินไปที่ประตู “เดี๋ยว” เด็กหนุ่มจับข้อมือของเธอเพื่อรั้งเธอไว้ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้เธอแล้วสัมผัสเส้นผ มดำขลับของเธอเบาๆ เด็กสาวช้อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาสีเขียวสวยของเขาพอดี... ทำเอาใบหน้าของทั้งคู่ขึ้นสีระเรื่อ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และแล้วเด็กสาวก็ต้องหลบสายตาเขาด้วยความเขินอาย “กลีบดอกไม้น่ะ” เด็กหนุ่มบอกด้วยเสียงอู้อี้กลางยื่นกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนให้เธอดู... สาเหตุที่เขารั้งเธอเอาไว้ “มันติดที่ผมเธอน่ะ” “ขอบคุณนะ” เธอตอบเสียงเบา ยังคงไม่กล้าขึ้นสบสายตาเด็กหนุ่มอีก “เอ่อ... เดี๋ยวฉันไปส่งเธอแล้วกัน” เขาว่าพลางยัดเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะไปส่งเด็กสาวที่บ้าน... *********************************************** เช้าวันต่อมา เลนน่าเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทีเคลิบเคลิ้มผิดปกติ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะประจำของเธอแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว “เลนน่า” ไอเรียกเพื่อนสาว... ยังงงๆว่าเพื่อนของเธอเป็นอะไรไป แต่เจ้าของนามดูเหมือนจะยังไม่ตื่นจากภวังค์ “เลนน่า!” คราวนี้ไอเรียกเพื่อนเสียงดังจนแทบจะเป็นตะโกน ทำเอาเลนน่าสะดุ้งเฮือก “ม...มีอะไรหรอ?” “เธอเป็นอะไรน่ะ ฉันเรียกเธอเธอก็ทำเป็นไม่ได้ยิน” ไอบอกให้เพื่อนรู้ตัว “เรียกฉัน?” เลนน่ายังงงๆ “ใช่ๆ ไอเรียกเธอแต่เธอน่ะไม่ยักกะขานรับ” แอนนาละทิ้งกิจกรรมหน้ากระดานที่พวกเธอทำกันอยู่มานั่งคุยกับทั้งสอง(กิจกรรมหน้ากระ ดานที่ว่านั่นก็คือการแข่งกันว่าใครจะเขียนคำว่า ‘ฉันสวย’ได้เร้าใจกว่ากัน) “ทำใจลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้” แอนนี่ผสมโรง “ทำอย่างกับคนมีความรัก” แอนนิต้าบอกด้วยเสียงแบบมีจริต “ใครมีความรักกัน!” เลนน่าลุกพรวดขึ้น แก้มแดงซ่านอย่างมีพิรุธ “ก็เธอไงล่ะ” สามสาวแอนซี่หัวเราะท่าทีของเพื่อนสาวคิกคัก “ฉันเนี่ยนะมีความรัก 555... เอ่อไอ เธอทำแฟ้มผลงานเสร็จรึยัง?” เลนน่ารีบเปลี่ยนเรื่องโดยการหันไปคุยกับคนที่นั่งฟังบทสนทนาเมื่อครู่อย่างงงๆ “เสร็จแล้วจ๊ะ” ว่าแล้วเธอก็ยื่นแฟ้มผลงานของเธอให้เลนน่าพิจารณา เด็กสาวเปิดแฟ้มดูทั้งประวัติและผลงานทีละรูป ทีละรูปอย่างทึ่งๆ “นี่ฝีมือเธอทั้งหมดเลยหรอ?” “จ๊ะ” ไอยิ้มกว้าง “ฝีมือเทียบชั้นกับอลันเลยนะเนี่ย! แน่ะนอนว่าฝีมือห่วยๆของนายหลุยส์บ้านั่นไม่มีทางเทียบติด!” เลนน่าบอกด้วยท่าทางสะใจเล็กน้อย “ไปว่าหลุยส์เค้าว่าบ้าได้ไง เขาทั้งหล่อทั้งเท่...” แอนนิต้ามีสีหน้าเคลิบเคลิ้ม “แถมยังเก่งสมชาติชายชาตรี” แอนนี่ร่วมด้วย เลนน่าทำหน้าขยะแขยง... นี่พวกแอนซี่ชอบนายหลุยส์ปากสุนัขนั่นเข้าไปได้ยังไงเนี่ย! “ต๊าย! ดูรูปนี้สิ!” แอนนาชี้รูปหนึ่งให้เพื่อนๆดู... ภาพของเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนยาวแค่ประบ่านั่งอยู่บนถนนท่ามกลางกลีบดอกไม้สีชมพูที่ร ่วงโรย ใบหน้าของหล่อนถูกเส้นผมของเธอบังเอาไว้เผยให้เห็นแก้มใสๆเพียงเสี้ยว แต่ก็ดูดีราวกับเธอเป็นนางเอกละครหลังข่าวก็ไม่ปาน “กรี๊ด! เลนน่าหรือนี่ ทำไมถึงสวยอย่างนี้!” แอนนี่แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา “เธอถ่ายรูปให้พวกเราสวยๆอย่างนี้มั่งสิ!” แอนนิต้าขอร้อง “เอ่อ...” ไอพูดไม่ออก “กรี๊ด....!” ไม่ทันที่พวกเธอจะสนทนาต่อ เสียงวี๊ดว๊ายจากภายนอกห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “มีอะไรกัน?” สามสาวแอนซี่พร้อมใจประสานเสียงถามด้วยความแปลกใจ ไม่ถามเปล่าพวกหล่อนยังวิ่งหน้าตาตื่นไปหน้าประตูแล้วต้องรีบวิ่งกลับมาโบ๊ะเครื่องส ำอางอย่างรีบร้อน “มีอะไรหรอ?” เลนน่าถามด้วยความแปลกใจถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหันของสามสาว ไม่ทันที่พวกหล่อนจะเอ่ยปากตอบ ต้นเหตุของเหตุการณ์กึ่งๆจะชุลมุนก็ปรากฏตัว เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทคนเดียวกับที่ไปส่งไอที่บ้านเมื่อวา นเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ “หวัดดี” เธอทัก “อืม... หวัดดี” เขาทักตอบ “นี่คือแฟ้มผลงานที่เธอจะเอามาส่งใช่มั้ย?” เขาถามถึงแฟ้มที่เลนน่ากำลังดูอยู่ “ใช่แล้วจ๊ะ” ไอยิ้มให้เด็กหนุ่ม เลนน่าที่เมื่อกี้ยังนั่งยิ้มร่าเริงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างไม่ทราบสาเห ตุ... เธอยื่นแฟ้มที่เธอยังคงดูไม่หมดให้เด็กหนุ่มโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเขาสักนิด “นายดูก่อนก็ได้” “ไม่เป็นไรหรอก เธอดูไปก่อนเถอะ” เด็กหนุ่มบอก “นายดูก่อนเถอะ” เลนน่ายังยืนกรานให้เขาเอาไปดูก่อน “ขอบคุณ” เขาว่าก่อนที่จะเปิดแฟ้มผลงานของไอดู “นี่เธอถ่ายเองทั้งหมดเลยหรอ?” เขาถามด้วยสีหน้านิ่งขรึม “จ๊ะ” “เธอโกหก... นี่มันผลงานของ Angel’s Shadow ฉันจำได้” เขาบอกพลางชี้ตัวอักษร A.S. ที่มุมขวาล่างของรูปให้เธอดู “นาย... รู้จัก Angel’s Shadow ด้วยหรอ?” ไอถามด้วยท่าทีกระตือรือร้น “ฉันคือ Black Shot” เขาบอกเสียงเย็น... รู้สึกเคืองที่เด็กสาวนำผลงานของคนอื่นมาแอบอ้างว่าเป็นของตน “นายคือ Black Shot!” ไอยิ้มกว้างอย่างคิดไม่ถึง “เป็นนายจริงๆหรือนี่!” แต่คราวนี้เด็กหนุ่มกลับไม่ยิ้มตอบ... เขาตีสีหน้าเย็นชาใส่เธอ “แฟ้มผลงานจะต้องใช้ผลงานของสมาชิกเท่านั้น ห้ามนำผลงานของผู้อื่นมาแอบอ้างตามกฎชมรมถ่ายภาพหน้าหนึ่ง ข้อสอง วรรคสอง” ไอมองเขาตาปริบๆ คิดไม่ถึงว่าเขาจะท่องกฎชมรมได้แม่นเป๊ะๆอย่างนี้ “รูปพวกนี้เป็นผลงานของ A.S. ทุกภาพ ฉันรู้ดี เธอโกหกฉันไม่ได้หรอกนะ” เขาย้ำถึงเจ้าของผลงานตัวจริง “ดูเหมือนนายจะรู้จัก Angel’s Shadow ดีจริงนะ” ไอยิ้มๆ “ฉันเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชมผลงานของเธอ รูปพวกนี้ส่วนใหญ่เธอจะโพสเอาไว้ในเวบบอร์ดถ่ายภาพ ฉันจำภาพของเธอได้ทุกภาพ” “ขอบคุณ ฉันเองก็ชื่นชม Black Shot นะ” เธอบอก รอยยิ้มยังไม่จางหายไปจากใบหน้า เด็กหนุ่มมองเธออย่างงงๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดสักนิด ก็ในเมื่อภาพพวกนี้เป็นของ A.S.ไม่ใช่ผลงานของเธอสักหน่อย แล้วเธอจะต้องมาขอบคุณที่เขาชม A.S.ทำไมกัน หรือว่า... “ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะ ฉัน ไอ มิลิเซนต์ หรือที่นายรู้จักเป็นอย่างดี... Angel’s Shadow” เธอแนะนำตัวทำเอาเขาอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เธอคนนี้คือ A.S. จริงๆหรือนี่! เลนน่าฟังบทสนทนาของทั้งคู่อย่างงงๆ เธอเองก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าไอ้ Angel’s Shadow กับ Black Shot นี่มันคืออะไร เธอรู้แต่เพียงว่าเด็กหนุ่มหาว่าเพื่อนของเธอเอารูปของคนอื่นมาใส่แฟ้มผลงานของตัวเอ ง ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงเลยเพราะรูปพวกนี้ ไอเพื่อนของเธอถ่ายเองจริงๆ เธอดึงแฟ้มผลงานมาจากเด็กหนุ่มแล้วเปิดไปที่หน้าหนึ่งก่อนที่จะชี้ให้เขาดู “ภาพนี้ไอเพิ่งถ่ายเมื่อวาน ฉันอยู่ด้วย ฉันยืนยันเป็นพยานให้เธอได้ว่านี่คือผลงานของเธอจริงๆ!” เด็กหนุ่มมองภาพเหล่านั้น... location พวกนี้มันที่ไฮลคูลนี้นี่หน่า... “แล้วถ้านายยังไม่เชื่อ” เลนน่าเปิดแฟ้มไปที่อีกหน้า แล้วชี้รูปของตัวเองให้เขาดู “Angel’s Shadow อะไรของนายรู้จักสนิทสนมกับฉันจนกล้าจะถ่ายรูปฉันในสภาพแบบนี้หรอ!” เขาอึ้งไปเลย... เมื่อหลักฐานพยานพร้อมก็แสดงว่าเธอคนนี้คือ Angel’s Shadow จริงๆน่ะสิ! “ทีนี้นายก็แนะนำตัวอย่างเป็นทางการบ้างสิ” ไอว่า “เอ่อ... ฉันขอโทษนะที่ไม่เชื่อเธอน่ะ” เขาบอกอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไรจ๊ะ” เด็กสาวไม่ถือสา “ฉันชื่อ อลัน เคซี อย่างที่บอกเธอไปแล้วน่ะแหละ ตัวตนจริงของ Black Shot” “ถึงแม้ว่าในเวบบอร์ดเราจะรู้จักกันอยู่แล้ว แต่ยังไงก็ยินดีที่รู้จักอย่างเป็นทางการซะทีนะ” เธอยื่นมือให้เด็กหนุ่ม เขาจับมือตอบ เล่นเอาสาวๆที่แอบมองอยู่ทั้งนอกห้องและในห้องตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉา...

!\/!e@wmee	Dec 16 2006, 10:42 PM Post #10
องครักษ์พิทักษ์ยุน Group: Members Posts: 1,752 Joined: 27-April 06 From: เกราะกำบังยุน Member No.: 26,038	มีเรื่องใหม่มาให้อ่านอีกแล้ว เป็นฝรั่งหรองานนี้ อีตาหลุยส์นี่กวนได้ที่จิงๆ สมหน้าโดนนางเอกย้อนกลับเลย เมื่อไหร่พี่น้องตระกูลควีเรสจะออกซักทีอ่า เห็นตัวการ์ตูนน่ารักดี ปล.ชื่อนางเอกอ่ะ เอามาจากมิลลิเมตร + เซนติเมตร ป่าว 55 ขำๆน้า นางเอกรู้จักกับอลันมาก่อนด้วย แง่มๆ อยากรู้แล้วสิว่าจะเป็นไง

« Next Oldest · นิยายบนโลกไซเบอร์ (FanFix ) · Next Newest »

3 Pages 1 2 3 >

1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)

0 Members:

บริการอื่นๆ : ฝากรูป | เว็บบอร์ดเก่า

ละคร : ละครเอเซีย | ละครเกาหลี | ละครญี่ปุ่น | ละครจีน ฮ่องกง ใต้หวัน

เกมส์แนะนำ : เกมส์ | เกมส์แต่งตัว | เกมส์ทำอาหาร | เกมส์ปริศนา | เกมส์จากภาพยนตร์

Lo-Fi Version

Time is now: 9th February 2010 - 11:06 PM